Galeria obrazów

Na wystawie poza zamówień artystów wyszukały się także drzeworyty, płaskorzeźby ludowe, podhalańskie, obrazy malowane na szkle i tym podobne. - było to szukanie nowych źródeł sztuki - prawdziwej, tworzonej autentycznie, prostej, syntetycznej, odmiennej od sztuki wysokiej. Formiści przenosili sztukę ludową w obszar sztuki wysokiej - stała się elementem ikonosfery współczesnej sztuki (zaczerpnięte z Kandinsky'ego). Ta demonstracja miała także charakter narodowy (nawiązanie do podejścia symbolicznego, Młodej Polski) - odwołanie się do źródeł polskiej sztuki, fascynacja pierwiastkami narodowymi, swojskością. Na wystawie pokazane zostały obrazy olejne będące naturalną kontynuacją sztuki z lat 1913-14, ale a dodatkowo pojawiła się oferta nowej konwencji polskiej sztuki, opartej na ludowości. W sztuce ludowej interesowano się czystą, syntetyczną formą, prawdą, a nie ludową barwnością - dlatego też takie podejście poparli też artyści awangardowi z lat 20. - choćby odrzucali ludowość w sztuce wysokiej. Na wystawie znalazły się też ulotki, wycinanki itp. Charakterystyczne były odwołania do różnorakich źródeł (od Słowackiego do sztuki współczesnej) - nacisk na szerokie zainteresowanie.
 Przed I wojną w Krakowie działała grupa artystów - skończyli studia, byli na zachodzie, poznali nowe zjawiska (kubizm, ekspresjonizm), które jednakże nie znajdowały oddźwięku u publiczności. Organizowane przez nich wystawy przechodziły bez echa, jednak triumfy święciła sztuka młodopolska. Gdy wybuchła wojna artyści ci przenieśli się do Zakopanego - powstało silne środowisko artystyczne (przykładowo. Witkacy, bracia Pronaszkowie, Czyżewski), byli tam też pisarze, inteligenci (Kasprowicz, Orkan). W 1917 r Pronaszkowie wrócili do Krakowa, zorganizowali I wystawę formistów polskich (którzy początkowo zwali się ekspresjonistam